In het donker op een bankje

Lopend over staat in het donker, keek ik om me heen.Het groen was niet groen meer, de bomen waren zwart in het donker. De lantarenpalen zorgde ervoor dat schaduwen schenen over straat. Het was stil heel stil in het donker. Zo stil dat ik achter mij de blaadjes hoorde weg waaien. In de verte hoorde ik een uil in een boom. Op weg op zoek naar een zitplaats werd het kouder en kouder. Van de kou kreeg ik kippenvel. 

Aan gekomen bij een bankje begon ik na te denken. 

Alle gedachten gingen door me heen. Wat ik beleefd had in het verleden en gedachten die konden gebeuren. Ik begreep maar niet waarom ik die gedachte steeds kreeg. Wat had het te betekenen? Was het een teken wat er in de toekomst zou kunnen gebeuren? Of ben ik mezelf alleen aan het gek maken met die gedachten. Ik keek om me heen met deze gedachten in mijn hoofd. Niemand op staat, ik alleen zittend op een bankje met mijn gedachte. Door de kou begon ik mijn gedachte een beetje te vergeten. Maar zoveel vragen waren nog niet beantwoord voor mij. Hoe kom ik van mijn angsten af? Hoe kan ik mezelf verbeteren of beter gezegd ontwikkelen? Hoe kan ik mijn ouders laten zien dat ik veel dingen zelf kan en zelf wil doen omdat het me meer zelfvertrouwen geeft. De stilte, het donker en een beetje kou geven me een beetje rust. Maar niet voor lang. Hoe krijg ik meer zelfvertrouwen? Meer wilskracht, hoop? Hoe kan ik mijn aanpak veranderen? Hoe kan ik ervoor zorgen dat mensen mij horen of mijn talenten kunnen zien? 

Het kan allemaal met heel veel geduld en heel veel oefen, proberen, niet opgeven en vooral hard werken. 

Maar waarom zijn mensen dan jaloers of kunnen andere niet gunnen wat ze willen doen en wat ze bereikt hebben. Waarom is iedereen maar aan het rennen voor de 1ste plaats. Is het nodig? Wat bereik je ermee? Kom je überhaupt vooruit? Mensen zijn tegenwoordig zoveel bezig met winnen en meer hebben, het nieuwste van het nieuwste hebben dat ze vergeten hoe hard ze ervoor gewerkt hebben en wat de waarde van het hardwerken is. Laat staan de waarde van het product wat je aangeschaft hebt. 

Het kost zoveel energie. Het kost toch minder energie als je mekaar gunt wat we hebben en wat we doen. 

We leven samen op deze wereld. We hebben mekaar toch nodig. Een voorbeeld, iedereen heeft een dokter nodig, leerkracht nodig of een tuinman, een apothekersassistent, dierenarts of monteur nodig. Iedereen maakt het moeilijker dan dat het is. 

 Wat zie ik, er zit een vogel op de bank. Wat zou die vogel denken? Wat is zijn doel? Waar wilt hij naar toe? Voor een vogel is het makkelijker. Hij kan makkelijk de wijde wereld in vliegen. Heeft deze vogel een thuis? Waar is zijn thuis dan? En het vliegt zo weer weg. Dat was de vogel die even naast me zat. 

Kijkend op mijn telefoon hoor ik in de verste iemand lopen. Ze steekt over en ze verdwijnt al snel in het donker. Ik zet mijn telefoon weg. 

Het voelt heerlijk aan om even buiten te zitten en al mijn gedachten te verzetten. Ook al is het koud , de kou voel ik heel zacht aan over mijn lichaam. Mijn gedachte bevriest als het ware.  

Ik loop verder met gedachten waarom ik zo onzeker ben? Onzeker ben over mezelf en in het algemeen? Waarom ben ik geboren met een beperking? Waarom maken mensen misbruik van mijn goedheid? Waarom testen mensen mij uit of zoeken ze mijn gens op? Wat vinden ze in het antwoord van een ander? Wat doen ze daarmee? Het is gewoon niet eerlijk. Omdat mensen weten dat ik niet snel NEE kan zeggen maken ze daar misbruik van. In plaats dat men er energie in steekt om een ander te helpen sterker te maken doet men het om gekeerde.  

Ik kijk ophoog en zie dat de hemel zwart is. De maan schijnt heel mooi en geeft een prachtig licht. Het licht dat het een teken is dat er altijd een kans is, altijd een weg is, altijd hoop is en dat je nooit moet opgeven ondanks de mensen om je heen. 

De stilte in het donker. Ik hoor het afval wegwaaien. Het is weer stil en langzaam hoor ik de wind weer opkomen, het afval waait weer weg. Geen geluid meer. Doodste stilte. Langzaam loop ik weer verder. Alle gedachten verdwijnen in mijn hoofd. 

De stilte in mijn hoofd begint te komen. Wat een rust. Ik geniet van de omgeving. De gebouwen waar ik langs loop zijn kleurrijker in het donker ook al zijn de gebouwen in het donker zwart. Je kunstroof het zwart kleur heen kijken. Als je dat kunt doen, dan zie je het leven kleurrijker. Het wordt makkelijker en makkelijker je gedachte te verzetten. 

Naarmate ik verder loop merk ik dat ik positiever aan het denken ben.

In een park aangekomen zie ik een bankje. Ik loop er naar toe en ga zitten op het bankje. 

Het is een fijn gevoel als jij een doel helder kunt zien. Ik kijk weg diep in het park en denk na over wat ik allemaal wil bereiken. De vragen komen in mijn op. Hoe moet ik beginnen? Hoe moet ik het aanpakken? Wie kan ik hulp vragen? Hoe zal het lopen? Zal ik successen behalen? Voor mezelf weet ik dat deze vragen beantwoord zullen worden als ik eraan begin. En daarbij ik moet het volhouden en niet opgeven. Een ding is zeker, morgen ga ik daarmee beginnen. Mij focussen op mijn doelen en wensen en me niet laten schrikken door de obstakels die ik tegen zal komen. 

Ik weet wel dat het me sterker kan maken en meer lef kan geven. Het pacht veel energie en veel inspanning.  

Maar het zal me lukken. 

Ik hoor in de verte eendjes kwaken. Het is geluid, ik versta er helemaal niks van, maar wordt er wel rustig van. Eigenlijk als je heel diep van binnen naar het geluid luistert kunt luisteren, dan kun je wel ongeveer weten wat een ze vertellen. 

Ik krijg kippenvel op mijn armen. De onzekerheid komt weer naar boven. Waarom weer elke keer weer die gedachte waar ik totaal niks mee te maken heb. Gedachten over dingen die ik nooit heb meegemaakt. Het is gewoon heel vervelend. Het maakt me zo onzeker en ik krijg het niet uit mijn hoofd. Ik wil er vanaf maar weet niet hoe. 

Waarom kan het in het menselijk brijn zo een chaos zijn. Zo irritant dit. 

De gedachte kan zo een groot gewicht zijn. Dat jij jezelf voelt als een baksteen. Dat is zo een pijnlijk gevoel. 

Een stekend gevoel. Ook wel een verradend gevoel. Het leeft zo in mij en ik probeer het met mijn positief gevoel te verwerken of vergeten en een plek te geven, maar het kost gewoon weer zoveel stress en inspanning op. Die drang dat het eruit wilt, kon ik die gedachte maar door mijn haar heen uittrekken en het als een papier weg scheuren en het weggooien. Kon dat maar en was het maar zo makkelijk. 

Even rustig worden adem in en adem uit. Het lukt nog niet, nog even proberen. 

Een idee schiet door me heen en het is zo weer weg en ik wilde het net opschrijven.  

Dat is gewoon heel vervelend. 

Het begint weer te waaien. Mijn hoofd koelt af. Het is heel fijn en ik wordt weer rustig. De positieve mine-set komt weer naar boven en ik heb weer de kracht en motivatie om mijn doelen en wensen op te pakken. Ik loop rustig naar huis met een heel sterk mind-set. Onderweg heb ik no hele sterke gedachte. NIET OPGEVEN, JE NIET LATEN MISLEIDEN DOOR NEGATIEVE GEDACHTEN, DOORZETTEN, JEZELF ALTIJD MOTIVEREN, NIEUWE KANZEN GRIJPEN, ALLES DOEN WAT JE KUNT DOEN, VAN JE FOUTEN LEREN, LEREN VALLEN EN WEER OP TE STAAN.  BLIJF JEZELF DISCIPLINEREN. 

Met gedachtes kun je overal heen, het belangrijke is dat je controle kunt krijgen over die gedachte en van negatieve gedachte, iets positief van te maken. In elk hoekje van een negatief gedachte zit een positief gedachte dat jou de juiste kant op kan brengen. 

In het donker op een bankje

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *