Crisisopvang, Hulp voor jongeren een reis in de trein DEEL 1

Stel je voor, je wordt afgezet met de auto of je komt lopend aan. één koffer vol met kleren. Je bent op de vlucht. In je hoofd zit je met wat gisteren gebeurd is. Door je ogen zie je een deur. Er komt een onbekend gezicht voor je staan. Je gaat naar binnen. De deur achter je gaat dicht, je kijkt vooruit en een deur gaat voor je open. Een deur dat leidt naar een hele lange ingang. Je komt weer bij een deur terecht. Die deur is van staal. Gaat zwaar open en heeft een heel apart slot. Je zet je eerste stap binnen de deur. Je ziet verschillende gezichten, waarvan andere jongeren die opgevangen worden.

Je wordt opgevangen door verschillende begeleiders. Ze zijn vriendelijk. Je wordt begeleid naar een tafel en een stoel in een kamer. Je kijkt om je heen. Je vraagt je af, waar ben je terecht gekomen? Wie zijn al die onbekende mensen die voorbij lopen? Wat gaan ze doen? Hoe zal ik hier behandeld worden? Wat gaat er allemaal gebeuren?

Je spreekt met een begeleider wat er gebeurd is. Er wordt van alles op papier gezet. Je ondertekend een contract en je bent vanaf nu een client. Je wordt voor gesteld aan andere begeleiders en wordt gebracht naar je kamer. Een weer een zwaar deur gaat open. Dit keer van je kamer. Je ziet een bed, een kast, stoel, een tafel en een wastafel waar jij je kunt opfrissen. Je krijgt dekbed overtrek om je bed zelf op te maken. Nee, het is geen 5 sterren hotel.

Even terug komend op dat we van alles hebben meegemaakt en we gelijk aan het werk worden gezet. Geen hulp, niet samen opmaken. Nee alleen JIJ zelf.

Heb jij je alles gedaan en is het tijd om samen te gaan eten, dan wordt je opgeroepen. Tijdens het eten wordt je voorgesteld aan andere cliënten.

Je wordt over gelaten aan je lot. Maak vrienden, als je het vrienden kunt noemen en neem zelf actie wat je wilt gaan doen. Dan heb ik het over trainingen, cursussen, solliciteren. Zijn het cusussen en trainingen die je bezig kunnen houden op de dag? of zijn het trainingen en cursussen die je verder kunnen brengen in de maatschappij. Nee, ga er niet van uit dat je het op je cv kunt zetten. Trainingen zijn meer zelfstudie trainingen.

Als nog, je zit nog met al je shit in je hoofd. Je bent nog alles aan het verwerken en plek aan het geven. Je hebt compleet controle over jezelf. Nou, controle, als je het controle wilt noemen. Je leeft in een overlevingsmodes.

Ondertussen de dagen voorbij gaan, wacht je bericht of je al naar buiten kan en mag.

Aan de andere kant ben je zelf bezig om je administratie op orde te krijgen. Er zijn begeleiders zat, maar geen één begeleider dat actie onderneemt, wat voor hulp je nodig kan hebben.

De dagen worden weken, de weken worden maanden.

Je overlevingsmodes draait op dit moment op volle toeren. Je wilt alles in je hoofd op een rijtje hebben maar weet niet waar te beginnen. Geen begeleider dat even met je komt praten. Iedereen zit op kantoor.

Je krijgt kleedgeld, eet geld per week. Je hebt taken om te doen. Zoals woonkamer schoonmaken, dweilen ect ect. Onder tussen heb je nog steeds geen ander hulp om alles op een rijtje te zetten.

De vraag is: Hoe kan een client of een jongeren verantwoordelijk zelfstandig zijn, als mentaal heel wat moet gebeuren?

Als een client binnen een crisisopvang zit, heeft het psychisch hulp nodig. Met deze psychische hulp kan een cliënt verdere stappen maken. Gezonde stappen maken.

Maar dan gaan we verder. Er zijn trainingen, cursussen die je kunt volgen. Maar zijn het wel trainingen die je in de maatschappij verder brengen? Zijn het trainingen die je metaal helpen verder te komen? Ja je moet zelf rennen om de dingen die je wilt ondernemen. Je wordt bijvoorbeeld niet voorgesteld aan netwerken. Iets wat zo belangrijk is als je in een onbekende stad komt wonen.

Even voor de duidelijkheid. Ja, ik weet dat niet alle crisis opvangen zo zijn. Maar wat ik belangrijk vindt is dat we ervoor moeten zorgen dat alle crisis opvangen de juiste hulp bieden.

Nu gaan we kijken naar je dagelijkse routine als je weer buiten de crisis opvang en mag gaan. Zelf je boodschap halen ect ect. Als dat mogelijk is, dan wordt er van je verwacht dat je een baan vindt. Wat ook logisch is. Op je eigen benen leren staan op een gezonde manier is zelfstandig worden is het eind doel.

Dan stel ik de volgende vraag: Hoe kun je überhaupt werken en je voor de volle 💯 inzetten, als je psychisch nog niet geholpen bent en nog niet alles op een rijtje hebt?

Als je in een bedrijf gaat werken is het belangrijk dat jij je werk in een bedrijf goed kunt doen. Je moet een optimale concentratie hebben. Je moet het zelfvertrouwen kunnen hebben dat je zelfstandig aan de slag kunt gaan in een bedrijf. Je kunt dat niet voor elkaar krijgen op het moment dat het niet goed zit in je mind of wel in je gedachten.

Een client moet eerst leren om in zijn of haar kracht te komen. Als een client in zijn kracht zit. Dan heb ik het over de zelfvertrouwen dat een client heeft opgebouwd, netwerk dat een client heeft opgebouwd, rust in zijn of haar hoofd terug heeft, alles of bijna alles op een rijtje heeft zitten, liefde en vertrouwen weer gekregen heeft om weer te leven en van het leven weer te genieten. Dan kan een client vooruit komen en krijgt het cliënt meer zuurstof, helder na te denken.

Natuurlijk, de situatie waarin cliënten hebben gezeten, zal nooit helemaal verdwijnen. Maar het leren ermee omgaan, de kracht vinden, dat is één van de punten om een basis op te bouwen.

En als we even verder gaan, naar hoe je dag eruit ziet.

Je bent nu bijna klaar met alle maatregelen ect ect. Je gaat of terug naar huis of je gaat zelfstandig wonen.

Als de keuze is om zelfstandig te wonen, wordt je ingeschreven voor een woning. Klinkt logisch is logisch.

Dan komt de maar, wat voor woonbegeleiding heeft een cliënt nodig? Waar komt de client te wonen? Is het een gezonde omgeving? Is de woning woonbaar? Het is heel belangrijk dat cliënten in een gezonde woonomgeving terecht komen, omdat ze zo een basis voor zichzelf creëren en verder kunnen werken aan hun toekomst.

Ja er komt veel bij kijken, maar het is wel belangrijk dat cliënten op een gezonde manier worden losgelaten. Zeker als ze niet weten waar ze moeten beginnen.

Wat ik vooral merk is dat op het moment dat cliënten in een bedrijf aan de slag gaan, vrijwillig of op contract, dat er dan wordt opgemerkt dat cliënten andere begeleidingen nodig hebben. Als het dan pas wordt ontdekt dan ben je al drie of vier jaar verder. In mijn ogen, drie tot vier jaar verloren om daar gebruik van te maken om cliënten de juiste hulp te bieden. Ja, de crisis opvang lijkt wel een reis in trein, dat moeilijk te stoppen is.

Met dit artikel of blog wil ik geen haat zaaien. NEE, met dit artikel wil ik vertellen dat jongeren als ze in een crisis opvang zitten, ze meer psychische begeleiding nodig hebben. Dat is een gezond begin voor alle jongeren of cliënten om een basis op te bouwen.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *